Thursday, 28 March 2013

"धुळवड भगव्याची"



"धुळवड भगव्याची"

आज दि.२७/३/२०१३ रोजी दुर्गवीर ची एकदम अचानक ठरलेली सुरगड मोहीम ख-या अर्थाने "धुळवड भगव्याची" ठरली.  मुंबईत सर्वजण "बुरा ना मानो होली है" म्हणत रंगांची धुळवड खेळत होते तेव्हा आम्ही ९ दुर्गवीर सूरगडावर भगव्याची धुळवड खेळत होतो.  अगोदर सूरगडाच्या बुरुजावर भगवे निशाण फडकवून आणि नंतर सूरगडवरून खाली उतरताना संपूर्ण जंगलाच्या वाटेवर लाल मातीची धुळवड खेळत आम्ही आजची मोहीम पूर्ण केली.  
प्रथम अचानक ठरलेली मोहीमइतर दुर्गवीरांना न सांगता आम्ही ठरवली त्याबद्दल आम्ही ९ जण क्षमस्व.  खर तर मला रात्री ९:३० ला संतोष दादाचा फोन आला सूरगड ला जायचं फार विचार न करता मी किती वाजता येउन आणि कुठे येउन हे विचारलं.  मग ठरलं सायन ला रात्री ११ ला भेटायचं मी ५ -६ जणांना SMS केला प्रथम येणा-यास प्रथम प्राधान्य या तत्वानुसार ८ जणांना तयार करायचं होत.  सचिन रेडेकर -सुरज कोकितकर हि कोल्हापुरी जोडी लगेच तयार झाली.  प्रशांत वाघरे, संतोष दादा, अनिकेत तमुचे दादा तर अगोदरच तयार होते. ६ जण असेच तयार झाले. मी जेवून निघालो प्रशांत दादांना सायन ला भेटायचं होत तिथे महेश दादा गाडी घेऊन येणार होते. रात्री ११ ला घरातून निघालो सायन पोचलो आणि १:१५ पर्यंत सांताक्रुजवरून ६ जण गाडीतून आले.  राजेश सावंत दादा, आणि सचिन सुर्वे दादा यांच येण मला अनपेक्षित होत. महेश दादा च लग्न ठरल्यामुळे त्याच्या चेह-यावर आणि कपड्यावर तेज तर दिसतच होत पण गाडी चालवताना पण तेच तेज दिसत होत. तो गाडी चालवताना माझ्या मनात एक विचार नेहमी येतो RTO ऑफिस ला जाऊन महेश दादाच्या लायसन्स ची खातर जमा करून घ्यावी नक्की फोर व्हीलरचच आहे विमान चालवायला पण परवानगी आहे. पुढे त्याच वेगात आम्ही अमित शिंदे बंधूना भेटलो होळी असल्यामुळे ते येऊ शकले नाहीत पण त्यांनी पुरणपोळी दिली ती घेऊन त्यांचा निरोप घेऊन आम्ही त्याच भन्नाट वेगात पुढे जाऊन लागलो.  पण हा वेग मी जास्त वेळ अनुभवू शकलो नाही कारण नंतर मी डोळे झाकून विचार करीत होतो (सर्वान वाटत मी झोपतो कि काय?) साधारण ४ च्या दरम्यान आम्ही खांब मध्ये पार्टे च्या घरी पोचलो पण आम्ही पोचताच कोंबडा आवरू लागला. (त्याला माहित नव्हते ना  हे दुर्गवीर चे "निशाचर" आलेत ते) पण त्याच्या आवरण्याला कोंबडी भाव देईल आम्ही नाही अश्या अविर्भावात आम्ही झोपी गेलो ते थेट ६:३०  ते ७:०० च्या दरम्यान उठलो कारण गडावर जायचं होत भगवा ध्वज लावण्यासाठी ध्वजस्तंभ उभारायचा होता.  चहा करून आम्ही निघालो सूरगडच्या ह्या भगव्या मोहिमेसाठी। 
ध्वजस्तंभाचा पाइप घेऊन आम्ही गडावर जायला निघालो मध्येच विहिरीवर थांबून पुरणपोळिवर पण ताव मारला आणि पुढे निघालो माझ्या पायाला थोडी दुखापत झालेली असल्यामुळे आज सचिन रेडेकर ला सुरज, प्रशांत, अनिकेत दादा नि साथ दिली. सचिन सुर्वे बंधू सर्व आठवणी कॅमेरा मध्ये कैद करत होते.  दरमजल करत एकमेकांना साथ देत आम्ही पाइप घेऊन गडावर पोचलो.  अगोदर केलेली टाकीच काम बघून पुढे शेवटच्या बुरुजावर पोचलो तिथे तो पाइप उभारायचा होता.  पार्टे चे बंधू हि आमच्या सोबत होते तेहि एका लहान मुलाला (साधारण ५ - ६वीतील असावा) खड्डा खणायला सुरुवात केली बांधकाम इतक मजबूत होत कि  २ -३ फुटाचा खड्डा खणताना नाकी तोंडी ९ -१० -११-१२ आले. एकदाचा खड्डा तयार झाला तो होईपर्यंत कोणाच्या हाताला लागला कोणाच्या हाताला फोड आले आणि काय काय!!  पण त्याकडे कुणाच लक्ष नव्हत,  लक्ष होत ते भगवा कसा फडकणार याकडे. तोपर्यंत सुरज दादा ने भगवा पाईप ला बांधून घेतला होता आता फक्त त्या खड्ड्यात उभारायचा होता.  हर महादेव च्या गजरात तो पाईप उभा केला भगवा हळू हळू फडकत होता तास अंगात चैतन्य येत होत अक्षरश: रक्त उसळून येत होत तो भगवा फडकताना.  आमच्या वयाची इतर तरुण(जे आम्हाला वेडे समजतात) होली है होली है करत होते तेव्हा आम्ही दुर्गवीर सुरगडावर भगव्याची धुळवड खेळत होतो.  फरक एवढाच आम्ही आमच कर्तव्य पूर्ण करत होतो आणि ते त्यांचा आनंद.  शेवटी पाईप पूर्ण उभा झाला तसा दगडी भर घालून माती टाकून तो व्यवस्थित बसविला.  बाजूला दोन मोठे दगड ठेवून त्याला व्यवस्थित उभा केला आणि आमचा भगवा डौलाने फडकू लागला.  खरच सांगतो धुळवडीच्या रंग-बेरंगी रंगात रंगण्यापेक्षा हि भगवी धुळवड पाहून छाती अक्षरश: भरून येत होती.  भगवा फडकला मग आम्ही ध्वजस्तंभा ची व शिवराई ची पूजा केली.  आता परतीच्या प्रवासाला निघायचं होत पण भगवा फडकताना बघून मन निघत नव्हत.  अस वाटत होत तो डौलाने फडकणारा भगवा पाहतच राहावं. पण शेवटी निघालो पण निघताना माहित नव्हत या हि भगव्या पताक्याची धुळवड अनुभवल्यानंतर पुढे "भगव्या मातीची" धुळवड अनुभवायची आहे. 
आम्ही गड उतरायला सुरुवात केली ती गडाच्या दुस-या वाटेने!  सुरुवातीलाच सचिन रेडेकर बंधूनी शंका उपस्थीत केली आपण य वाटेने का उतरतोय(त्या वाटेने जास्त वेळ लागणार होता आणि सचिन बंधूना भूक लागली होती म्हणून हि शंका आली) मी म्हटलं आपल्याला आज काहीतरी नवीन अनुभवायचंय ना म्हणून आपण दुस-या वाटेने उतरतोय.पुढे एक सरळ कातळ होत त्यात घळी सारख किंवा टाकीसारख काहीतरी दिसत होत काय आहे म्हणून हे बघावं म्हणून मी आणि सुरज दादा तो उभा डोंगर चढू लागलो पुन्हा तेच पाय टाकताना तरा व्हयला लागला म्हणून मी माघार पत्करली तो पर्यंत आमचे राजेश सावंत दादा तयार झाले आणि मग सुरज दादा आणि राजेश दादा ते कातळ चढून वर गेले चढताना अधून मधून त्यांचा धक्का लागून दगड खाली येत होते त्यांना चुकवून सुरक्षित उभ राहून ते दोघ कसे जातात हे पाहण्याशिवाय माझ्याकडे पर्याय नव्हता. ते वरती चढून तर गेले आता खरी परीक्षा उतरताना होती सुरज दादा आपले लांबलचक पाय टाकत उतरत होते पण राजेश दादांचा झोका घेण्याचा मूड असावा बहुतेक ते अक्षरश: लटकतच येत होते.  त्या गरम दगडावरून राजेश दादा झोके घेत आणि सुरज दादा सरपटत येते होते. पुढे जाउन आम्ही उतरायला सुरुवात केली अर्ध्या वाटेपर्यंत बरोबर आलो आता हि वाट २ दिशेने जात होती १ दिशेला आमचा नेहमीचा मार्ग होता आणि दुस-या दिशेला काय होत "माहित नाही"? पण सरळ वाटेने जाणार तर मग मग मजा कसली आम्ही निवडलि दुसरी वाट (जिकडे काय आहे आम्हाला माहित नव्हत). निघालो निसर्गाशी गप्पा मारत लाल-भगव्या मातीची धुळवड करत... हर्पूर वेळ झाला पण जंगल संपत नव्हत कितीतरी वेळ आम्ही फिरतोय.  पण कंटाळा अजिबात येत नव्हता जरा पाय दुखत होते आणि गळा सुखात होता बस एवढच! त्यात माझ्या एका पायाची Folding System बिघडली होती(ढोपराला लागल होत त्यामुळे पाय लगेच Fold करता येत नव्हता) त्यामुळे मी फार उड्या मारू शकत नव्हतो. मग तसेच पायाखालील वाट तुडवत आम्ही निघालो शेवटी एकदाचा रस्ता दिसला पण सुरगडाच्या पायथ्याशी असा पक्का डांबरी रस्ता आम्ही बघितला नव्हता याचाच अर्थ आम्ही चुकलो होतो.  तिथे एका रिक्षा वाल्याला विचरल तेव्हा समजल आम्ही सर्व डोंगरातून "गुल" झालो ते थेट "गुलवाडीत" येउन टपकलो होतो. आता चालून चालून "खांब" झालेले पाय "खांब" गावात कसे पोचवायचे याचा विचार करीत आम्ही पुढे चालू लागलो. पुढे गेल्यावर एका बागेच्या इथे पाणी पिउन आम्ही संतोष दादाच्या योजनेनुसार जवळच असलेल्या डोंगरावर जाऊन पुन्हा जुन्या वाटेवर जायचं ठरवल.  आणि खरच दादाने सांगितल्याप्रमाणे ती वाट बरोबर होती. सर्वजण तहान-भूक यावर कंट्रोल करत वाट मिळेल तिथे घुसत होते.  आणि एकदाची ती जुनी पायवाट लागली आणि सर्वांनी सुटकेचा निश्वास टाकला.  आम्ही जुन्या पायवाटेन पुन्हा चालायला सुरुवात केली आणि एकदाचे विहिरीपर्यंत पोचलो.  तिथे मस्त फ्रेश होऊन जेवायला गेलो. खाली येउन बघतो तर काय गावातील धुळवड संपली होती पण महेश दादाची पांढरी गाडी त्या रंगांनी कलरफुल झाली होती.   पार्टे  बांधून आम्ही कुठून कुठून वाट काढत आलो याची स्टोरी सांगत आम्ही जेवायला बसलो.  एवढी भूक लागली होती कि जेवढे चालून पाय दुखालेनासतील तेवढे पोठ दुखेपर्यंत जेवलो.  झणझणीत मटनाच जेवून सगळे बसले. तो पर्यंत आमचे सारथी महेश दादा आडवे झाले आता तेच आडवे झाल्यावर आम्ही पण काय गप्प बसतो काय पुढच्या १५ - २० मिनटात सगळे झोपले सुद्धा.(मी सोडून मी डोळे बंद करून विचार करतो!! लोकांना वाटत मी झोपलोय… ) नंतर ४:०० च्या दरम्यान आम्ही नाइलाजास्तव उठलो कारण परत मुंबई गाठायची होती ना!!! नंतर निघालो ते परतीच्या प्रवासाला. पण येताना धुळवड न खेळता रंग अंगाला/कपड्यांना कसे फासून घेत येतात ते अनुभवले. जो कलर गावक-यांनी महेश दादाच्या गाडीला फसला होता तो येता येता वा-याने उडून आमच्या अंगाला/कपड्यांना लागला होता. धुळवड न खेळता आमचे सर्वांचे चेहरे रंगबेरंगी झाले होते. शेवटी काय "बुरा न मानो होली(धुळवड) है". पण त्या रंगाचा faras  टेन्शन न घेता मी पुन्हा डोळे बंद करून विचार करू लागलो यांना वाटायचं मी झोपलोय कि काय?? 
पण या मोहिमेत खर सांगायचं तर आम्ही मिळवलं भगवी धुळवड खेळायचं भाग्य!  तसाही मी मुंबईत होळी, धुलीवंदन, रंगपंचमी, गरबा, दहीहंडी ह्या सणांना घराबाहेर जात नाही कारण "काही ठिकाणी" या सणांच्या नावाखाली जी फालतुगिरी चालले ती मला पटत नाही("काही ठिकाणी"सर्वांनी वाईट माणून घ्यायची गरज नाही) त्यापेक्षा तिथे जाउन वाद घालण्यापेक्षा न गेलेलच  योग्य.  पण खरच संतोष दादाचे आभार कारण या पुढच्या सगळ्या सणांना मी कुठल्यातरी गडावरच जाउन राहीन आणि अनुभवेन आजच्या प्रमाणे एक वेगळे आयुष्य…. 

Tuesday, 26 March 2013

किल्ले पेब (विकटगड ) माथेरान चे खर सौदर्य



 किल्ले पेब (विकटगड ) माथेरान चे खर सौदर्य 

आज दि.२४ / ३ / २०१३ रोजी दुर्गवीर च्या वीर आणि वीरांगनांनी दिलेल्या वचनाची पुर्ती करून अजून एक शिवकार्य निर्विघ्नपणे पार पाडले. शिवाय दुर्गवीरांनी अनुभवले पेब किल्यावर माथेरान चे अनोखे भारतीय सौदर्य
मी व नितीन पाटोळे दि. २८ नोव्हेंबर २०१२ रोजी पेब किल्ला (विकटगड) येथे दुर्गदर्शनासाठी गेलो होतो तेव्हा तेथील जोशी गुरुजी यांना आम्ही दुर्गवीर च्या कार्याची माहिती दिली ते दुर्गवीर च्या कार्याने प्रभावित झाले आणि त्यांनी तिथे चालू असलेल्या श्रमदान कार्यात मदत करण्याचे आवाहन केले. नितीन दादांनी दुर्गवीर च्या वतीने गुरुजींच्या आवाहनाला प्रतिसाद देत या कार्यात मदत करण्याचा शब्द दिला.आज दुर्गवीर च्या ८ दुर्गवीर व २ वीरांगनांनी तो शब्द आज पूर्ण केला. 
नेहमी प्रमाणे आजची मोहीम ठीक वेळवर नव्हती नेहमी रात्री ८ ची दिवा रोहा असते पण आज रविवारी सकाळी दादर वरून ५:०२ ची ट्रेन पकडायची होती. त्यानुसार ४ वाजल्यापासून आमची तयारी चालू झाली होती एकमेकांना फोन करून उठवत होतो. पण दादर ला थोडा Flatform No. च्या बाबतीत थोडा घोळ झाल्यामुळे दादर वरून ६:३० ची ट्रेन मिळाली ते आले ७:०८ वाजता डोंबिवलीला. इकडे मी ओजास्विनी पावशे, ज्योती डसके त्या "Flatform चुकलेल्या" ट्रेन ची वाट बघत होतो. तिथून थेट निघालो ते ट्रेन ड्रायवर ला बोललो थेट नेरळ ला थांबव. शेवटी नेरळ ला पोचलो पण थोडा वेळ अगोदर आम्हाला समजल होत मराठी फेसबुक परिवार चे सर्वेसर्वा प्रज्वल पाटील येतायत. स्टेशन ला उतरून प्रज्वल दादा व त्यांचा मित्र प्रदीप सावंत यांना भेटलो नंतर जे दोन व्यक्ती त्या गडावर काम करीत आहेत ते महेश आणि सुबोध दादा यांना भेटलो.पुढे जाउन राजेश सावंत, सचिन सुर्वे भेटले. थोडा नाश्ता करून आम्ही गडाच्या दिशेने निघणार होतो प्रज्वल दादा आणि प्रदीप बंधू बाईक वरून जाणार होते. मी, सुरज कोकितकर, नील मयेकर, जितेंद्र राणे, राजेश सावंत, सचिन सुर्वे, ओजास्विनी पावशे, ज्योती डसके महेश आणि सुबोध अशी तब्बल १० मानस एका किडन्यापिंग च्या गाडीत (ओमनी कार हो... ) अक्षरश: कोंबून बसलो. पुढे ते वळणा वळणा चे रस्ते पार करत. माथेरान ला जाणा-या मिनी ट्रेन च्या १३४ NM असा असलेल्या बोर्ड पर्यंत गेलो. आता इथून पटरी वरून चालून जायचं होत ते १५५NM पर्यंत (हे NM काय असत हे मला अजूनही समजलेल नाही) तिथे १५५ NM च्या उजव्या बाजूला ठेवलेल्या वाळू आणि विठांच्या गोण्या पुढे नेवून ठेवायच्या होत्या. ह्या विठांपासून महेश आणि सुबोध दादा यांची टीम गडावर प्रती गिरनार व शिव मंदिर बांधणार आहेत. या गोण्या नंतर समोरच दिसणा-या डोंगरावर तारेच्या रोप वरून सोडण्यात येणार होते. आमच ह्या मोहिमेच धेय्य होत त्या गोण्या रोपपर्यंत आणून सोडणे. आपले सर्व दुर्गवीर आणि वीरांगना सज्ज झाले. आजच्या मोहिमेत आलेल्या ज्योती ताई आणि ओजास्विनी ताई ह्या सुद्धा सज्ज झाल्या गोण्या जड असल्या म्हणून काय झाल त्यांनीही गोण्या उचलायला सुरुवात केली. दोघी मिळून गोण्या उचलून पुढे नेत होत्या. काम अगदी व्यवस्थित टप्प्या टप्यात होत होते पहिल्या टप्प्यात २जण गोण्या भरत होते. दुस-या टप्प्यात २-३ जण गोण्या पुढे काही अंतरावर नेउन ठेवत होते.आणि उरलेले सर्व तिथून पुढे तारेच्या रोप पर्यंत नेउन ठेवत होते. तशी आम्हाला सकाळी ७वाजल्यापासून दुपारी १ - २ वाजेपर्यंत श्रमदान करायची सवय असल्याने यात फार काही वाटत नव्हते (विठा आणि रेती जरा जड होती बस इतकच). गोण्या उचलून ठेवल्या आणि थोडा झाडाच्या सावलीत बसून पुन्हा पुढच्या मोहिमेला जायचं होत तो एक डोंगर उतरून दुसरा डोंगर चढायचा हे जरा कठीण काम होत कारण गोण्या उचलून थोडा थकवा आला होता. तेव्हा मनात आल कि त्या गोण्या एका डोंगरा वरून दुस-या डोंगरावर नेण्यासाठी बांधलेल्या रोप ने पलीकडे जाता आल तर… पण त्या तारेची अवस्था बघून विचार बदलला आणि सुबोध दादा च्या माहिती नुसार ती तार फार तर २० - २५ किलो वजन तोलू शकते आणि आमच्यात २० - २५ किलोच कोणीच नव्हत त्यामुळे अजिबात लटका लटकी न करता शहाण्या बाळासारखे आम्ही एक डोंगर उतरून दुसरा डोंगर चढून गेलो. तोपर्यंत महेश आणि सुबोध दादा इतिहास आणि अनुभव कथन करत होते. पुढे एकदाचे पोचलो गडाच्या पायथ्याशी तिथे असलेल्या जोशी गुरुजींकडे बसलो तिथे थोडा वेळ त्यांच्याशी चर्चा झाल्या नंतर आम्ही गड चढाई ला सुरवात करणार होतो. त्यानुसार आम्ही निघालो महेश आणि सुबोध दादा यांच्या सुचनेनुसार आम्ही प्रथम बौद्धकालीन गुफ़ा ना भेट देणे नंतर दक्षिण मुखी दरवाजा, नायकिणीचा वाडा, प्रती गिरनार चे मंदिर असा प्रवास होणार होता. आम्ही पहिली गुफा बघितली तिचे बांधकाम कदाचित अर्धवट असावे अस वाटल किंवा दगडातील झिरपणारे पाणी साठवून ठेवण्यासाठी व्यवस्था केली असावी अस वाटत होत. तिथून आम्ही पुढे दुसरी गुफा पाहायला जाणार होतो. चालताना अतिशय काळजी घ्यावी लागत होती जर तरी पाय सरकला तरी थेट दरीत अशी अवस्था होती. पुढे एक छोटीशी गुफा होती साधारण १ -२ फुट उंच आत जायचं तर आम्हाला कासवाच्या अवतारात जाव लागणार होत.आत जायच्या अगोदर सुबोध दादा त्यांचे अनुभव सांगत एकदा या गुफेत आम्हाला माकडाची हाड मिळाली बाकी काही नाही. एकदा त्यांना गुफेमध्ये जास्त मोठी नाही फक्त ६ फुट मण्यार दिसली होती. सुबोध दादा नक्की आपले अनुभव सांगत होते कि आम्हाला घाबरवत होते याचा विचार मी शेवटपर्यंत करत होतो. ४ - ४ च्या ग्रुप ने आम्ही आत गेलो तिथून ३ - ४ फुट आत आणि नंतर एक ५ -६ फुट खोल जागेत किमान १० जण बसतील एवढी जागा होती. तिथे बसून डोळे मिटून तिथली शांतता अनुभवणे म्हणजे अप्रतिमच होते. थोडा वेळ तिथे ती शांतता अनुभवल्यावर आम्ही बाहेर आलो. तिथून आम्ही पुढे अजून एक गुफा बघितली तिथे महेश आणि सुबोध दादांच्या टीम ने बरेचसे काम केले आहे. तिथे थोडा वेळ शांतता अनुभवल्यानंतर आम्ही पुढे निघालो. पुढे दक्षिण मुखी दरवाजा, नायकिणीचा महाल या वास्तू बघत आम्ही प्रती गिरनार च्या दिशेने गेलो जिथे सध्या मंदिराचे काम चालू होते. त्या भागातील एका उंच डोंगरावर शांतपणे बसून तो निसर्ग न्याहाळणे म्हणजे माझ्यासाठी एक पर्वणीच होती वाटत होत तासन तास या निसर्गाला न्याहाळत राहावं. बस हि शांतता आणि मी (हिंदीत म्हणतात ना मै और मेरी तनहाई) 
या मोहिमेत बराचश्या बाबतीती मी अनुत्तरीत होतो. उदाहरण घ्यायच तर दक्षिण मुखी दरवाज्यात २ पाय-यावर असलेले हत्तीच्या पायासारखे असलेले ठसे हे खरच हत्तीचे पाय ठेवण्यासाठीच होते का? शिव मंदीराच्या बाजूला असलेल्या टाकीच्या आत काही चित्र कोरलेली आहेत ती एवढ्या आत का? वरती गडावर जाताना काही ठिकाणी अश्या काही गोष्टी आहेत तिथे ज्यावर अजून संशोधनाची गरज आहे. खास करून नायकिणीचा महाल, पाण्याची टाकी अशी ठिकाण कदाचित काम करण्याची गरज आहे. महेश व सुबोध दादा तिथे खूप काम करत आहेत गरज आहे त्यांना सहकार्य करण्याची. 
त्या माथेरान चा Sunset Point बघायला झुंडीच्या झुंडी जातात पण एक चक्कर या त्या पेब किल्ल्यावर टाकली तर काय होईल हो. इंग्रजांना शोध लागला माथेरान थंड हवेच ठिकाण आहे म्हणून आपण रांग लावतो तिथे. माझा माथेरान ला जायला विरोध नाही पण त्यापेक्षाही जुन्या असलेल्या आपल्या संस्कृतीकडे का दुर्लक्ष करता. सुट्टीच्या दिवशी नेरळ स्टेशनला उतरलात तर अलोट गर्दी असते पण नंतर हि गर्दी जाते कुठे माथेरान च्या पानोरोमा का कसल्या त्या Point वर. तिथे काय असत सूर्य आणि थंड हवा. या एकदा या पेब विकटगडच्या एखाद्या गुहेत बसून बघा माथेरान पानोरोमा का कसल्या त्या Point ची हवा फिकी पडेल.सर्वात शेवटी असलेल्या प्रती गिरनार च्या मंदिरा जवळ उभे राहून बघा Sunset काय असतो. आता जेव्हा माथेरान ला जाल तेव्हा 134 NM इथे उतरून 159 NM पर्यंत चालत जाउन किंवा जमल तर ट्रेन 159 NM च्या इथे असलेल्या डोंगरातील गणपतीच्या इथे थांबवून खाली उतरून समोरच्या डोंगरावर जा आपल्या संस्कृतीचा अजून एक नमुना अनुभवाल. 
दुर्गवीर चा धिरु
माझे अंतरंग
http://dhiruloke.blogspot.in/

Tuesday, 19 March 2013

भीमरूपी महारुद्रा….



भीमरूपी महारुद्रा…. 

आजच्या दि. १७/ ३ / २०१३ च्या मोहिमेत सर्व दुर्गवीरांनी "भीमरूपी" असा "रौद्र अवतार" दाखवून दिला. आजच्या मोहिमेची सुरुवात नेहमी प्रमाणेच होती. कोण Cancel कोण नवीन येतय अश्या पद्धतीत सर्व चालू होत. मी, मोनीश दादा जुईनगर ला पोचलो तेव्हा तिथे संतोष दादा, ओजास्विनी पावशे, सचिन रेडेकर, संदीप काप, राज मेस्त्री, चंद्रशेखर पिलाने, नितीन पाटोळे हे सर्व पोचले होते पण सर्वात मोठी परीक्षा होती ती आमच्या अनिकेत दादा ची(नेहमी प्रमाणे) वाट पाहायची. तो पर्यंत आमचे अमित शिंदे बंधू यांचा फोन आला कि त्यांना पण यायचय. खर तर मानगड ला येणा-यांमध्ये अमित बंधुंच नाव नव्हत आणि एका गाडीत अगोदरच आम्ही १० जण झालो होतो आता ११ वा कुठे बसवायचा हा प्रश्न उभा ठाकला होता. हा प्रश्न तर देशाची महागाई कशी रोखायची यापेक्षा मोठा होता. पण आमचे पंतप्रधान संतोष दादानि आम्हा सर्वाशी चर्चा करून निर्णय घेतला कि अमितला बोलवायचे कारण तिकडे जाउन जड विरगळ उचलण्यासाठी ताकदवर मावळे पाहिजे होते. शेवटी इकडे अनिकेत बंधूंचे आगमन झाले तसे आम्ही प्रयाण केले. तिकडे अमित शिंदे पनवेल ला हजार झाले. तिकडे जेवण करून आम्ही पुढच्या प्रवासाला निघालो. मुंबईहून अगोदरच नील मयेकर, आणि प्रशांत सुर्वे निघाले होते. मजल दरमजल इकडचे तिकडचे विनोद करत आमचा प्रवास पूर्ण झाला. मानगड ला पोचलो रामजी कदम यांच्या घरी गेलो तेव्हा नील मयेकर,प्रशांत सुर्वे, सचिन जगताप, नीलकंठ मयेकर अगोदरच तिथे पोचले होते. खूप दमल्याने मी झोपी गेलो बाकीचे जागेच होते अस म्हणतात बाबा!!!!! मी तर झोपलो ते थेट सकाळी ६:३० - ७:०० च्या दरम्यान उठलो. चहा नाष्टा करून आम्ही मानगडाच्या पायथ्याशी असलेल्या शिवमंदिरा जवळ गेलो. तिथे असलेल्या विरगळी उचलून योग्य ठिकाणी ठेवणे हे आमच या मोहिमेच धेय्य होत. त्यानुसार संतोष दादांनी काय काय काम करायच याच्या सूचना दिल्या. 
काही सभासद नवीन होते त्यांना घेऊन संतोष दादा गडावर जाणार होते. संतोष दादा, रामजी कदम, ओजास्विनी पावशे, नील मयेकर, प्रशांत सुर्वे गड दर्शनासाठी गेले गड पाहता पाहता त्यांनी श्रमदान नाही केले तर दुर्गवीर कसले. तिथे पायथ्याशी असलेल्या एका मारुतीरायाच्या मूर्तीची गडाच्या प्रवेशद्वाराजवळ योग्य ठिकाणी प्रतिष्ठापणा करण्यात आली. जेणेकरून प्रत्येक व्यक्ती प्रथम मारुतीरायाचे दर्शन घेऊन मगच मानगडाची चढाई करेल. दुर्गवीर च्या एका तुकडीने गडदर्शना सोबत भीमरूपी महारुद्राचा गजर केला होता आणि त्यांनी पुन्हा आमच्या इकडे परतीचा प्रवास सुरु केला. तोपर्यंत आम्ही इकडे सर्व विरगळी बाहेर आणून ठेवल्या होत्या. त्या काढतान आमचा नेहमीचा मित्र (विंचू भाऊ) भेटीला आला पण त्याच नशीब वाईट म्हणून त्याच्यावर एक दगड पडला त्यातच त्याला दुखद मरण आले. त्याला श्रद्धाजलि वाहण्यात जास्त वेळ न दवडता आम्ही विरगळी काढण्याच्या कामात गुंतलो. आम्ही एक विरगळ साधारण ६० - ७० किलोची असेल म्हणून ३ किंवा कमीत कमी २ जन उचलायचो पण आमचे सचिन रेडेकर बंधू तर एकट्याने एक विरगळ उचलत होते खरच ते हॉलीवूड चे He Man, Super Man आणि कसले कसले Man आमच्या सचिन बंधू समोर चिंदी Man वाटत होते. सचिन दादाना फक्त जागा आणि वस्तू सांगायची जि उचलून दुसरीकडे ठेवायची तुमच वाक्य पूर्ण होण्याअगोदर ती वस्तू तिथून हललेली असणार. इथे दुस-यांदा मला "भीमरुपी महारुद्रा" चा प्रत्यय आला. नंतर खरी परीक्षा होती या सर्व विरगळी काळभैरव मंदिराच्या छप्पराच्या आडोश्यात ठेवायच्या होत्या. एका वेळी किमान ३ ते ४ विरगळी गाडीत ठेवून नंतर जवळच असलेल्या काळभैरवमंदिरा जवळ नेउन उतरवणे यात अगदी पुरता दम निघत होता. पण शांत बसतील ते दुर्गवीर कसले एवढ्या जड विरगळी उचलन सोप नव्हत. ह्या जड दगडी वीरगळी उचलण फक्त ताकदीच काम नव्हत ताकदिसोबत गरज होती "निस्वार्थी शिवप्रेमाची" आणि हे "निस्वार्थी शिवप्रेम" आपल्या दुर्गवीरांमध्ये ठासून भरले आहे. कुणाच्या हाताला लागतंय, कुणाच बोट दगडाखाली सापडतय, कुणाला खरचटतय तर अजून काय काय? पण दुर्गवीर थांबत नव्हते आम्हाला किती जखमा होतायत या त्रासापेक्षा शेकडो वर्ष खितपत पडलेल्या वीरगळी योग्य जागेवर ठेवल्या जातायत.याचच जास्त समाधान होत. शेवटी आम्ही सर्व काम आटोपून परतीच्या प्रवासाला निघालो पण नेमकी आमच्या सचिन जगताप दादाची बाईक बंद पडली पण आपल्या भावाला अर्धवट सोडून कस जाणार मग नील मयेकर यांच्या बाईक वर सचिन रेडेकर बसले आणि सचिन जगताप दादाचा हात पकडून त्यांची बाईक ग्यरेज पर्यंत पोचवली ती रिपेअर झाली आणि आम्ही सचिन जगताप आणि नीलकंठ दादा यांना निरोप देऊन मुंबईच्या दिशेने निघालो. वाटेत सूरगड ला श्रमदानाच साहित्य ठेवून आम्ही निघालो मुंबईच्या दिशेने. हि मोहीम "भीमरूपी महारुद्रा" च्या जयघोषात आम्ही दुर्गविरानि पूर्ण केली ती त्या ऐतिहासिक वीरगळीना पुर्नजन्म देऊनच… 
परकियांच्या आक्रमणाने आणि स्वकीयांच्या उदासीनतेमुळे ह्या वीरगळी आज शेवटच्या घटका मोजतायत. त्यांना गरज होती योग्य संवर्धनाची. आज दुर्गवीरांनी त्या वीरगळीची होत असलेली फरफट थांबवली अजूनही खूप काम बाकी आहे. त्या वीरगळीच एक दालन तिथे उभ राहावं जेणेकरून पुढच्या पिढीली समजेल कि आपली संस्कृती काय होती. आज कितीतरी तरुण तरुणींना बॉलीवूड, हॉलीवूड चा एखादा सुपर हिरो कोण हे माहित असेल! पण हे वीरगळ म्हणजे काय? हे कदाचित माहित नसेल! अरे ह्या हॉलीवूड च्या काल्पनिक हिरोपेक्षा हे वीर ज्यांनी आपला ज्वाज्वल्य इतिहास घडविला त्यांना कसे काय विसरू शकतो? 
हा इतिहास जपण्याच काम आम्ही दुर्गवीर करतोय. आणि यातच आम्हाला समाधान आहे आम्हाला यात आम्हाला काय मिळत अस विचारल आम्ही अभिमानाने सांगू शकतो आम्हाला मिळत ते समाधान…. या तुम्हीही या हे समाधान मिळवा…
जय शिवराय 
दुर्गवीर चा धिरु
माझे अंतरंग
http://dhiruloke.blogspot.in/

Saturday, 16 March 2013

फेसबुकवरची ती….





फेसबुकवरची ती…. 

फेसबुकवरची ती…
हा नेहमी तिला Request पाठवतो 
याला ती दाद काही देइना 
हा नेहमी तिला मेसेज करतो 
पण ती रिप्लाय काही देइना 

फेसबुकवरची ती…… 
हा रोज तिची Profile बघतो 
पण ती ढूकुणहि ह्याकडे बघेन 
हा नेहमीच तिचे फोटो Share करतो 
पण ती साध Like सुद्धा करेना 

फेसबुकवरची ती…… 
हा रोज तिच्यासाठी नवीन शेअर करतो 
पण ती त्याकडे एकदाही बघेना
हा तिच्यासाठी कविता करेन म्हणतो 
पण तेहि त्याला जमेना

फेसबुकवरची ती…… 
तिचा Relationship Status सिंगल च असतो 
म्हणून हा रोज तिच्यासाठी झुरतो 
असेल Interest दुस-या कुणात 
तर Status तरी चेंज कर तो…. 
फेसबुकवरची ती…… 
फेसबुकवरची ती…… 
फेसबुकवरची ती…… 

Thursday, 14 March 2013

चीड येते.....



चीड येते 
जेव्हा वास येतो हिरवळीचा 
या हिंदुत्वाच्या भगव्या मातील 
या मातीतच उगवून मातीसाठी जगणे
ना जमले या हिरव्या जातीला 

चीड येते 
जेव्हा बबुवा म्हणे कोणी 
मायमराठीच्या सुताला 
साथ देऊन आपण त्यास तुटकी 
नकळत झुकवी मराठी भाषेला 

चीड येते 
जेव्हा शिवरायांचे नाव वापरे कोणी 
क्षणिक स्वार्थ पूर्ण करण्याला 
अर्थ नसे त्यांच्या लेखी 
शिवरायांच्या नावाला 

चीड येते 
जेव्हा झुकतो कोणी 
किंमत देऊन त्या हिरव्या मताला 
भगव्या फेट्यास लाथाडूनि
डोक्यावर घेई गोल टोपीला
चीड येते…...
चीड येते…...
चीड येते…...
दुर्गवीर चा धीरु

Monday, 11 March 2013

मुजरा राजे मुजरा….



मुजरा राजे मुजरा 
मरण सोसलात पण शरण ना गेलात 
निर्घुण या मृत्यूलाही जिंकलात 
आयुष्यभर स्वराज्यासाठी जगलात 
मरणहि त्यासाठीच हसत स्वीकारलात 
मुजरा राजे मुजरा…. 


११ मार्च… हाच तो आमच्या इतिहासातील काळाकुट्ट दिवस आमच्या धाकल्या धन्याचा आज निर्घुण खून त्या औरंग्याने केला. माणुसकीला काळिमा फासणारे हे त्याचे कृत्य पण या स्वराज्याने एक न्यायप्रिय राजा गमविला. ज्या राजाच्या समोर मृत्यूही थरथर कापत होता त्याला हे अस दुखद मरण…या माझ्या राजाचा पराक्रम इतका अतुलनीय होता कि त्या औरंग्याचे साखळदंड माझ्या राजाचा पराक्रम कैद करू शकले नाहीत म्हणूनच कि काय शंभूराजेंच्या बलिदानानंतर स्वराज्याचा प्रत्येक व्यक्ती युद्धात उतरला आणि त्या औरंग्याला याच मातीत गाडला. ज्या शंभू राजेंनी मृत्यूवर विजय मिळवला ते आत्पेष्टा कडून मात्र फसले गेले.
आज ३२४ वर्षे उलटून गेली राजे तुमच्या बलिदानाला अजूनही आग भडकते आहे या मनात. कस सोसलत राजे तुम्ही राजे…. मरण पत्करलात पण शरण कधी गेला नाहीत. शिवरायांनी शिकवले राजाने स्वराज्यासाठी कस जगावं अन तुम्ही शिकवलात स्वराज्यासाठी कस मराव….
मुजरा राजे मुजरा…
जय शिवशंभो
जय शिवराय
दुर्गवीर चा धिरु
माझे अंतरंग

अत्यंत…. अचानक आणि अत्यंत…



अत्यंत…. अचानक आणि अत्यंत…

आजची दि. १०/३/२०१३ मोहीम खरच अत्यंत…अचानक आणि अत्यंत…. अशीच होती. काल शनिवार दुपारपर्यंत माझ्या लक्षात आल होत कि फार तर १० मावळे या मोहिमेस हजर राहणार होते. त्यामुळे खर सांगायचा तर "अत्यंत निरुत्साह" मनात होता. तसेच मी, सुरज कोकितकर, सचिन रेडेकर, किरणआपटे दिवा स्टेशनल भेटलो. दुर्गवीर वीरांगना ओजास्विनी पावशे यांनी धावती भेट दिली तोपर्यंत आमचे सुरज कोकितकर यांचे CALL सेंटर सुरु होते. थोड्या थोड्या वेळाने अजित दादा आणि संतोष दादा फोन करून आमच्या प्रत्येक पावलाची खबर घेत होते. तिकीट काढली का? गाडीत बसलात का? गाडी सुटली का? आणि खूप काही!!!! खरच जगाच्या कुठल्याही कोप-यात अजित दादा आणि संतोष दादा असुदे आपल्या दुर्गवीर च्या प्रत्येक सभासदावर त्यांच अगदी बारीक लक्ष असत. हीच आमच्या दुर्गवीर परिवाराची खासियत आहे. संतोष दादा ला फोन केला तर "अंड गुंड थंड पाणी" भाषेत एक बाई बोलायची नंतर लक्षात यायच दादा गावी आहे ना बेळगावच्या सीमेवर म्हणून "मराठी ऐवजी"(महाराष्ट्रात असून मराठी ऐवजी ) "अंड गुंड थंड पाणी" ची भाषा ऐकु यायची. आजच्या मोहिमेत जवळपास सगळे दुर्गवीर नव्हते त्यामुळे शांतता होती मी पण बोलून बोलून किती बोलणार ना!!! त्यात सुरज कोकीतकार पण नेहमीच "कमी बोलतो" तुम्हाला माहित असेलच. असो अश्या प्रकारे ८ वाजता दिवा वरून आमचा नागोठणे च्या दिशेने प्रवास सुरु झाला. आज एक नवीन दुर्गवीर किरण आपटे यांचे अधून मधून येणारे विनोद ऐकत आम्ही निघालो तिकडे पनवेल ला ३ जन येणार होते त्यांच्याशी आमचे CALL सेंटर (सुरज कोकितकर) यांची फ़ोना फोनी सुरूच होती. पुढे पनवेलला अमित शिंदे प्रज्वल पाटील भेटले. जनार्दन पैय्यर यांना ट्रेन चूकल्याने ते बस ने येणार होते. एकदाचे पोचलो नागोठणे ला तिथून सिक्स सिटर ने खांब गावात जेवण आटोपून झोपायची तयारी झाली तेव्हा तेव्हा अमित, प्रज्वल, जनार्दन येतायत हे दिसले तेव्हा आम्ही धावत जाउन जागा पकडली झोपेची अक्टिंग करत होतो तेव्हा जे काही बघीतल ते "अचानक" होत आमच्यासाठी चक्क भगवा रक्षक "विवेकानंद दळवी" हजर ना फोन ना SMS भगवा रक्षक हजर…. "अत्यंत निरुत्साह" नंतर "अचानक" चा प्रत्यय आम्हाला आला. या अचानक चा धक्का सहन करून आम्ही झोपी गेलो सकाळी चहा नाश्ता करून आम्ही टिकाव, फावड घेऊन गडाची चढाई सुरु केली जय शिवराय, हर हर महादेव च्या गजरात आम्ही गड चढलो. 
संतोष दादाच्या योजनेनुसार गडाच्या पायवाटेचे, धान्य कोठार,सदर, शिवमंदिर येथील श्रमदान होणार होते. त्यानुसार मी, सचिन रेडेकर, अमित शिंदे, जनार्दन अशी जड जड माणस पायवाटेच जड काम करणार होतो आणि प्रज्वल, सुरज, विवेकानंद, किरण आपटे हे सर्वजण सदर, धान्यकोठार,शिवमंदिर इथल काम करणार होते. त्यानुसार आम्ही आमच्या जड कामाला सुरवात केली मी पाय-यासाठी दगड शोधत होतो सचिन, अमित ते दगड योग्य जागेवर आणत होते जनार्दन त्या दगडांच व्यावस्थित नियोजन करत होता. सगळे पैलवान एकत्र येउन ताकदीसोबत "डोक्याचहि" काम करत होते. हा हा म्हणता आम्ही सर्वांनी मिळून दुस-या टप्प्यातील पाय-यांच काम यशस्वीरित्या पूर्ण केल. आम्हाला अजून काम करण्यासाठी मुबलक पानी आणि उन्हाची कमतरता हवी होती पण प्रत्यक्षात मात्र उलट होत मुबलक उन आणि पाण्याची कमतरता. त्यामुळे आमची ताकद थोडी कमी पडत होती. तोपर्यंत तिकडे उपवास किंग प्रज्वल, अचानक किंग भगवा रक्षक यांनी सुरज कोकीतकर आणि किरण आपटे यांच्या सोबत शिवपिंडीची पूजा केली. आज महाशिवरात्री होती आणि ख-या अर्थाने त्यांनी शंभू महादेवाची पूजा करून महाशिवरात्री साजरी केली. आमचे विवेकानंद बंधू तर शिवकालीन नाणे घेऊनच आले होते. ते खरे स्वराज्याचे धन आहे आणि त्याचीहि पूजा करण गरजेच होत ते त्यांनी केल. त्यांना दिलेले काम सदर, धान्य कोठार, शिवपिंडी च काम तर त्यांनी यशवीरित्या पूर्ण केलच होत. तेथे काम करतान एक साधारण ७० वर्षाचे एक आजोबा तेल फुल घेऊन मारुतीच्या मंदिरात पूजा करण्यासाठी आले होते त्यांच्या सोबत दुर्गवीरांनी मारुती मंदिराचीही साफ सफाई व पूजा केली. नंतर आम्ही आम्हाला दिलेली कामगिरी पूर्ण करत कामाला अल्पविराम दिला. भूक तर प्रचंड लागली होती. गडाचा निरोप घेत आम्ही आम्ही परतीच्या प्रवासला सुरवात केली. जेवण झाले आणि आम्ही स्टेशन च्या दिशेने निघालो निघाल्यावर मधूनच आमचे भगवा रक्षक (विवेकानंद दळवी) जसे अचानक आले तसे अचानक गायब झाले.आजच्या मोहिमेत जे दुर्गवीर काही कारणास्तव येउ शकले नाही त्यांना आम्ही खूप मिस केल 
माझ्या मनात एक इच्छा होती ती म्हणजे त्या उभ्या काताळात चिन्नि व हातोडी घेऊन पाय-या तयार कराव्यात त्यासाठी तिथे ८ - १० दिवस राहावं लागल तरी चालेल. शिवकृपेने माझी ती इच्छा लवकरच पूर्ण होईल अशी आशा व्यक्त करतो आणि ख-या अर्थाने "अत्यंत निरुत्साह" असलेली "अचानक" भगवा रक्षक च येण आणि झालेले "अत्यंत मनासारख" झालेले काम अशी हि अत्यंत…. अचानक आणि अत्यंत…मोहीम
जय शिवराय
दुर्गवीर चा धिरु
माझे अंतरंग

Thursday, 7 March 2013

दिसत नाहीस ग तू हल्ली....




दिसत नाहीस ग तू हल्ली,
रस्त्यावरून मी जाताना
तुझ्या घराबाहेर उभी राहून 
तू माझी वाट पाहताना 

तुझ ते चोरून बघण,
मी बघताच नजर फिरवण 
रोजच हे नजरेने बघण 
जणू झाल होत माझ जगण

सवय झालीय तुझी मला 
नजरेनेच पाहतोय रोज तुला
जरी भेटता न आले कधी तुला 
तरी नजरेनेच जागतोय आपल्या प्रेमाला

बघ जमलच तर पुर्वीसारखी 
घरासमोर तुझ्या उभी रहा
मला हवहवस वाटणार
नकळत मला निरखून पहा 
http://dhiruloke.blogspot.in/

Monday, 4 March 2013

सावध हो जंजी-या सावध रे …




असलास जरी अजिंक्य तू 
आहे पद्मदुर्ग हा अभेद्य रे 
झुकून उभा राहशील तू 
एक दिस या पद्मदुर्गाच्या समोर रे….
सावध हो जंजी-या सावध रे …
सावध हो जंजी-या सावध रे …

पुसतील तुला मृतात्मे 
ज्यांसी स्वार्थासाठी तू फसविले
झाले जीवन सार्थ मावळ्यांचे
ज्यांनी पद्मदुर्गावरी बलिदान दिले
सावध हो जंजी-या सावध रे …
सावध हो जंजी-या सावध रे …

शान आहे हा पद्मदुर्ग अमुचा 
फडकतोय यावरी भगवा रे 
आन आम्हास ह्या भगव्याची 
ठेवू यास सतत मानाने फडकत रे 
सावध हो जंजी-या सावध रे …
सावध हो जंजी-या सावध रे …

गरज

कुणी नेहमीपेक्षा चांगल वागतंय की समजायचं "तुमची गरज लागलीय" कुणी नेहमीपेक्षा वाईट वागतंय की समजायचं "त्यांची गरज भागलीय...