Tuesday, 30 July 2013

सरस……. (गड)



सरस……. (गड)

दि. २१. ७ . २०१३ रोजी दुर्गवीरचे अवघे ७ शिलेदार मिळून आम्ही सरसगड (पाली) येथे जायचे ठरविले . सकाळी ६:२०मि. ट्रेन दिवा  स्टेशन येणार होती.  नितीन दादा तर सकाळी ४:३० पासूनच संपर्कात होते. प्रश्नात वाघरे बंधू अनफिट असल्याने त्यांनी माघार घेतली होती.  कोणं कोण येणार याची फार मोठी उत्सुकता होती. राज, सुरज, नितीन हे येणार इतक पक्क होत.  सकाळी समजल "अल्लाउद्दिन चा जीन" (हर्षद मोरे ) येणार आहेत मी आणि हर्षद बंधू दिवा ला भेटलो. बसायला जागा कुठे दिसत नव्हती जरा पुढे गेल्यावर जागा दिसली लगेच तिथे स्थानापन्न झालो पण नशीब खराब आमच गाडी अर्धा तास लेट, मग काय सुरुवात चिंतनाला त्यात समजल आमचे डोंबिवली चे धष्टपुष्ट व्यक्तिमत्व प्रशांत अधटराव बंधू येतायत त्याचं नशीब चांगल गाडी लेट झाली म्हणून मिळाली. मग इकडच्या तिकडच्या गप्पा झाल्या नंतर  माझे चिंतन सुरु झाले आणि प्रश्नात व  हर्षद बंदुंचे "निरीक्षण" सुरु झाले. शेवटी गाडी पोचली पनवेल   ला तिथे नितन, राज, सुरज, अजित कोकीतकर बंधू आमच्यात  सामील झाले.  पुढे हर्षद बंधूनी आणलेल्या इडली चटणी वर यतेच्छ ताव मारत गप्पा गोष्टी करत पोचलो एकदाचे नागोठणे ला तिथून टमटम ने पोचलो सरसगड च्या पायथ्याशी.   आज मात्र पावसाने चांगलीच दांडी मारली होती. पाउस नसल्याने मस्त रमतगमत निसर्ग न्याहाळत आम्ही गडाची चढाई सुरु केली. आमचे हर्शल बंधू हळूहळू जरा जास्तच निसर्ग न्याहाळत गड चढत होते.  पुढे उभ्या काताळात पाय-या आहेत त्या पार करायच्या होत्या अगोदर विचार केला पाय-या त्या तर रोजच चढतो.  आम्ही फुल कॉन्फिडन्स मध्ये जाऊ लागलो पण पाय-यावर असलेली शेवाळ त्यात काही पाय-या तुटलेल्या असल्याने घसरून थेट दरीत कोसळण्याची भीती त्यामुळे आमचा कॉन्फिडन्स जरासा कमी झाला.  पण हार मानली तर दुर्गवीर कसले म्हणून आम्ही हळू हळू एकमेकांना धीर देत वर चढू लागलो दोन्ही बाजूना विशाल कातळ त्या काताळासामोर आपण जणू किसपटा प्रमाणे भासत होतो. वळून खाली बघितलं तर खोल दरी दिसत होती त्यामुळे वळून खाली बघण्याच्या फंदात न पडता आम्ही त्या पाय-या पार केल्या.  पाय-या पार केल्यावर गड सर केल्याच्या आनंदात जोरदार घोषणा दिल्या.  पाय-या पार केल्यावर दर्शन झाले सुबक आणि मजबूत महादरवाजाचे. इतक्या वर्षानंतरहि हा दरवाजा अभेद्य होता.  पुढे आमची चढाई सुरु राहिली. आजूबाजूचा परिसर न्याहाळत आम्ही निघालो. काही  निसरड्या ठिकाणी स्वताला सावरत आम्ही पुढे पुढे निघालो. वरून खाली पाहिल्यावर अफाट निसर्ग दिसत होता जणू काही स्वर्गच..... पुढे उजव्या बाजूने आम्ही पुढे चालू लागलो गडाला असलेला अभेद्य असा बुरुज न्याहाळत आंम्ही पुढे जाऊ लागलो.  पोटात फारस काही नसल्याने सगळे कधी एकदा जेवतोय असा विचार करतच पुढे जात होते. आम्ही सर्वजण प्रथमच सरसगड वर आलो होतो त्यामुळे वाट मिळेल तिथून पुढे चालत जात होतो.  जितका वेळ आहे त्यात सर्व परिसर पिंजून काढायचा असं आम्ही ठरवलं होत.  पुढे उजव्या बाजूने पुढे गेल्यावर पुढे उभ्या डोंगराला फेरा मारून पुढे जात होतो.  वाटेत येणा-या पाण्याच्या टाक्या, डोंगरात कोरलेल्या टाक्या आणि धान्य कोठार सदृश्य वास्तूंचे निरीक्षण करीत आम्ही पुढे जाऊ लागलो.  एका गुहेत काही ऐतिहासिक संदर्भ  नसताना अगदी व्हाईट सिमेंटने तयार केलेली ""हिरवी" वास्तू दिसली.  हि अशी "हिरवी शेवाळ" दिसली कि रक्त अक्षरश: खवळून उठत. पण दुस-या क्षणी आपण एक "दुर्गवीर" असल्याची जाणीव झाली आणि माझा संताप आवरून पुढे निघालो.  डोंगरात कोरलेल्या टाक्या व गुहा पाहून आंम्ही अचंबित व्हायचो.  पुढे आम्ही एका शिवमंदिराजवळ गेलो पण तिथली परिस्थिती फारच गंभीर होती. मंदिराच्या तिन्ही बाजूंनी पाणी साचल होत मंदिराच्या गाभा-यात दीड - दोन फुट उंच पाणी साचल होत.पाणी आत आल्याने शिवपिंड पूर्णपणे पाण्याखाली गेली होती. प्रथम दर्शनी आम्हाला वाटलं कि जास्त पाणी साचलं म्हणून आत शिरलं असेल म्हणून आम्ही दुर्गवीर च्या शिलेदारांनी ते पाणी बाहेर काढून गाभारा स्वच्छ करायचं ठरवलं.  बाजूला असलेला एक पत्र्याचा डबा घेऊन आम्ही पाणी उपसायला सुरुवात केली पण आम्हाला पुढच्या १० मिनिटात कळून चुकल कि आम्ही चुकीच्या ठिकाणी मेहनत करतोय.  मंदिराच्या एका बाजूने छोट्याश्या कपारीतून पाणी आत येत होते पण यावर काहीतरी कायमचा उपाय व्हावा अशी मनाची समजूत घालून आम्ही पाणी उपसायचं काम थांबवल.  नंतर त्याच पाण्यात उभे राहून भगवान शंकराची आरती आणि शिवरायांचा जयघोष करत आम्ही थोडी विश्रांती घ्याय़च ठरवलं.  सर्वांनी आपापले डबे काढून जेवणाला सुरुवात करावी अस ठरल. नेहमीप्रमाणे आमच्या नितीन बंधूनी "आईची माया" (राइस) आणली, आणि आमचे "अल्लादिन चे जीन" हर्षद बंधूनी चटणी आणि भाकरी काढली प्रत्येकाने आपापला वाटा काढून घेतला.  आमचे प्रशांत बंधूनी आपला वाटा घेऊन बाजूला गेले. नितीन बंधूनी आपला वाटा घेतला उरलेल्या वाट्यात मी, सुरज, अजित कोकितकर, राज बंधू adjust करणार होतो.  आम्ही ४जण आहोत हे पाहून हर्षद बंधूनी नितीन बंधूच्या वाट्यात adjust करायचा निर्णय घेतला पण हर्षद बंधूंचा हा निर्णय त्यांचा चांगलाच "अंगाशी" (पोटाशी) आला नितीन बंधूनी हर्षद बंधूना फारसा स्कोप न दिल्याने त्यांना अर्धपोटीच राहावं लागलं आम्ही चौघांनी मात्र adjust करून पोटाला ब-यापैकी आधार दिला.  आता वेळ होती दुर्गदर्शनाचा परतीचा प्रवास करण्याची पुन्हा आम्ही आजूबाजूचा परिसर न्याहाळत परतीच्या प्रवासाला सुरुवात केली.  येताना जसे आम्ही संपूर्ण परिसर न्याहाळत आलो तसच पुन्हा जाऊ लागलो.  जातां जाता आमचे अजित कोकितकर बंधूंची नजर डोंगरावर कोरलेल्या काही चित्रांकडे गेली. तस मी पण ते चित्र न्याहाळू लागलो.प्रथम एक हात दिसला जसा एखाद्या सती शिळे वर असतो नंतर एक धनुर्धारी व्यक्ती दिसली  (धनुष्य बाण ताणून धरलेली व्यक्ती दिसली) त्याच्या समोर अगोदर फक्त भाल्याच चित्र दिसलं.  हळू हळू राज बंधूनी त्यावर तिथल्याच एका पांढ-या दगडाने चित्र रेखाटल तेव्हा ते अजून स्पष्ट दिसू लागल. आता मात्र चित्र स्पष्ट दिसत होत एक धनुर्धारी धनुष्य ताणून असलेला त्याच्या समोर एक दुसरी व्यक्ती (स्त्री कि पुरुष याबाबत शंका होती) ज्याच्या हातात भाला होता. धनुर्धारी व्यक्तीच्या समोर एक प्राणी होता कदाचित कुठला तरी जंगली प्राणी असावा.  तो प्राणी धनुर्धारी व्यक्तीच्या समोर उभा होता पण त्याचे तोंड मागच्या बाजूला म्हणजे भाला धरलेल्या व्यक्तीच्या दिशेने होते.  नक्की तो प्राणी कोण आणि तो कोणावर हल्ला करत होता हे नीटस दिसत नव्हत.  कारण काही महाभागांनी तिथे पेंट ने स्वताच्या व स्वताच्या सौ (भविष्यात होणा-या सौ ) च नाव कोरून ठेवल होत.  खरच यांनी एवढे काय पराक्रम केलेत कि यांच नाव कोरल जाव.  त्यांच्या या (वि)कृतीने एक इतिहासाचा ठेवा आपण नष्ट करतोय याची थोडी सुद्धा कल्पना नसेल का त्यांना??? नंतर नितीन बंधूनी एका वहीवर ते चित्र नेमक कस असेल याचं एक अंदाजे चित्र काढल.  आणि नेहमीप्रमाणे आम्ही आपल्या इतिहासाचा ठेवा जपण्याच दुर्गवीर च शिवकार्य पार पाडत सरस गडाचा निरोप घेऊ लागलो.  
पुढे उतरताना आमचे हर्षद बंधू Seating पोझिशन मध्येच गड उतरले. मध्येच नितीन बंधूनी त्यांना कमरेवर हात ठेवून (विठ्ठला प्रमाणे ) चालावे मग Confidence वाढतो व चालताना आपला Balance जात नाही असा सल्ला दिला. पण अर्थातच हर्षद बंधूनी तो मानला नाही कारण नितीन बंधूंचाच पाय २-३ वेळा घसरला होता.असे आम्ही मजल दर मजल करीत हळू हळू सरसगड उतरलो. आणि "सरस" अशी "सरसगड" ची दुर्गदर्शन मोहीम "सरसपणे"  पार केली.  

सरसगड (पाली) च्या या मोहिमेत गडाच व आजूबाजूच्या परिसराच अप्रतिम सौदर्य,  गडावरील डोंगरातील कोरलेली अप्रतिम युद्धशिल्पांची चित्रे आणि त्या चित्राच्या माध्यमातून स्पष्ट होणारा आपल्या संस्कृतीचा सखोल इतिहास परंतु काही अविचारी / मूर्खांच्या चुकीमुळे नष्ट होत असलेला इतिहास, आणि पायांचा वापर न करता बसून गड कसा उतरावा हे हर्षद बंधूंचे प्रात्यक्षिक असे अनेक सरस अनुभव देणारी सरसगड हि एक यशस्वी दुर्गदर्शन मोहीम 
जय शिवराय 

Monday, 29 July 2013



एक मोहीम "अवचीत" अशी……………

आज दि. २८/७/२०१३ रोजीची  दुर्गदर्शन मोहीम तशी दुर्गवीर तर्फे अधिकृत मोहीम नव्हती.  अवचीतपणे (अचानकपणे ) मोहीम ठरली ४-५ जाण्यासाठी तयार झाले गाडी तर जाणारच होती मग ठरलं किती वाजता निघायचं आणि कुठे भेटायचं.  शनिवारी संध्याकाळी ठरलं रविवारी सकाळी ५ वाजता सायन ला भेटायचं.  सकाळी मला जरा उशीर झाला पण माझ्यापेक्षा आमच्या स्वप्नील बंधूना उशीर झाल्यामुळे  माझ्या उशीरा जाण्याची फारशी बोंबाबोंब झाली नाही (चक्क मी वेळेत पोचलो उशिरा उठूनसुद्धा ). आम्ही ५:३० पर्यंत निघणार होतो पण आम्ही चक्क ७ वाजता प्रवासाला सुरुवात केली. सुरुवातीला थोड्या गप्पा रंगल्या आणि मग  आम्ही सर्व डोळे मिटून आत्मचिंतनात गुंग झालो.  प्रवास सुरु झाला तो थेट थांबला मेढा गावात तिथून मुख्य रस्त्यावरून पायी प्रवास करत आम्हाला जायचं होत.  मी, सुरज कोकितकर, राज मेस्त्री, सचिन रेडेकर, दुर्गवीरांगना ओजास्विनी पावशे आम्ही सर्व गडाच्या दिशेने निघालो आम्हा ५ जणांपैकी मी व राज दादा फक्त अवचितगड वर येउन गेलो होतो.  राज दादा फार वेळा आला नव्हता त्यामुळे त्याला वाट आठवत नव्हती.  माझा तर आनंदी आनंद होता कारण दर ४-५ दिवसांनी माझी मेमरी Format होते त्यामुळे गेल्या वर्षी आम्ही कुठल्या वाटेने आलो हे मला आठवण्याचा प्रश्नच नव्हता.  शेवटच्या वेळी मी आणि चंद्रु गड जाताना बरोबर चढलो पण येताना जे चुकलो तेथेट रोहा येथे पोचलो होतो त्यामुळे या वेळी आम्ही विचारातच जायचं ठरवल आमच्या सुरज बंधूनी एका दुकानदाराला विचारल "अवचित कुठे?" एकदा ऐकू नसेल गेले म्हणून त्याने अजून दोन वेळा विचारले पण  त्याच्या चेह-यावर भलेमोठे प्रश्नचिन्ह होते नंतर समजल त्या दुकानदाराला सुरज बंधूंची भाषा समजत नव्हती…शेवटी रस्त्यावरून जाणा-या एका आईनी सांगितली तेव्हा आम्ही मार्गाला लागलो मग रस्त्यात येणा-या प्रत्येकाला  "अवचितगड कुठे" हा आमचा एकच प्रश्न होता.  शेवटी आम्ही अवचितगड च्या पायथ्याशी असलेल्या भल्यामोठ्या विहिरीपाशी आलो.  तिथून मोठा प्रश्न (त्या विहिरीपेक्षा मोठा) आमच्यासमोर आ वासून  उभा राहिला समोर फक्त झाडं आणि रान याने वेढलेला डोंगर  दिसत होता आणि त्यात अवचित गड शोधायचा होता.  सुरज बंधूनी संतोष दादांना फोन करून कस जायचं याबद्दल विचारलं दादाचा एकच कानमंत्र "वरती जातांना उजव्या बाजूला वळा".  मग मोहिमेत सुरज कोकितकर बंधूआघाडीवर राहून पुढे चालू लागले  मी आणि राज दादा मागे होतो आणि मागूनच सुरज बंधूना सल्ले देत होतो (तसं सल्ले देण सोप्प असत आज काल जो तो उठतो तो सल्लेच देत असतो) असो असे फुकटचे सल्ले आम्ही सुरज बंधूना देत होतो सुरज उजवीकडे, सुरज इकडे, सुरज तिकडे असे आणि अनेक सल्ले देत आम्ही रमत गमत एका  ठिकाणी थांबत थोडसं खाउन पुढे जाऊ लागलो.  गडावर पोहोचेपर्यंत ज्या ज्या ठिकाणी दगडावर काढलेले बाण दिसत होते तिथे आमचे सुरज बंधू "बाण बाण" करून ओरडायचे जणू काय त्यांनी "धनुष्यातला बाण" शोधून काढलाय शेवट पर्यंत सुरज बंधूना विचारायचं राहून बाण नेमका कुठला होता "रामायणांला कि महाभारतातला" शेवटी अगदी माथ्यावर पोचतोच तोच एक आजोबा भेटले त्यांच्याकडून खात्री करून घेतली गड इकडेच आहे ना…. शेवटी आम्ही पोचलो मुख्य दरवाजापाशी तेही न चुकता नाहीतर चुकण्याचा सर्वात जास्त अनुभव मलाच होता पण सुरज बंधूनी शेवटपर्यंत आघाडीवर राहून अवचितगड चढाई यशस्वीरित्या पूर्ण केली. आता गडावरील वास्तूंची माहिती मला व राज दादा ला माहित होती.  आम्हा दोघांवर गडावरील वास्तूंची माहिती सांगायची जबाबदारी आली.  त्यात मी नेहमीच "खूप जास्त"  बोलतो (बोलतो कसला बडबडतो) म्हणून मी विचार केला आज राज दादांना चान्स देऊया बोलायचा. राज दादा माहिती सांगत जात होते आणि अधून मधून मला विचारायचे "हो ना धीरु" मी राज दादांना "हो" बोलून अनुमोदन द्यायचो.  राज सदर, शिवमंदिर, पाण्याची टाकी, तोफ अश्या वास्तू पाहत आम्ही गड दर्शन करू लागलो मग एके ठिकाणी बसून थोड जेवण(थोडच हा!! ) करायचा विचार केला.  राज दादाने आणलेले फरसाण आणि ओजास्विनी ताईनी आणलेले धपाटे आम्ही खाल्ले. आजवर संगणक शिक्षक असताना खूप विद्यार्थ्यांना "धपाटे" दिले पण हे असे "धपाटे" प्रथमच खाल्ले.शेवटी उरलेलं फरसाण आणि गोड लोणच अशी Instant Dish (शीघ्र थाळी ) ओजास्विनी ताईनी बनविली अगोदर आम्ही नाक मुरडली पण नंतर मस्त मस्त करून बोट चाटून, डबा चाटून Instant Dish (शीघ्र थाळी ) चा पदार्थ Instantली संपवला.  शेवटी आमचा परतीचा प्रवास सुरु झाला आता परतीचा प्रवास करतान चुकलो तर थेट रोहा स्टेशन ला बाहेर येणार होतो.  पण यावेळी सचिन बंधूनी आघाडीवर जायचं ठरवलं मस्त मराठमोळी गाणी लावून सचिन बंधू पुढे चालू लागले. अगोदर ठरल्याप्रमाणे आम्ही डाव्या बाजूने जाऊ लागलो आणि चक्क न चुकता आम्ही गड उतरलो सुद्धा…उतरताना मात्र आम्हाला फार कमी वेळ लागला.  आघाडीवर भीमरूपी सचिन बंधू होते म्हटल्यावर उड्या  मारतच आम्ही सर्व उतरत होतो.  अखेर गड यशस्वीरीत्या उतरलो. खाली आल्यावर जेवणाचा पत्ता नव्हता मग आम्ही थोड फरसाण, बिक्सिट खाउन भूक भागविली.  नंतर आमची परतीची तयारी सुरु झाली.  गाडी निघाली मुंबईच्या दिशेने थोड्या गप्पा आणि खूपस आत्मचिंतन करत आम्ही परतीचा प्रवास सुरु केला.
आज ख-या दृष्टीने "अवचित"पणे ठरलेली मोहीम अगदी यशस्वीरित्या पार पडली……
दुर्गवीर चा धिरु
माझे अंतरंग
http://dhiruloke.blogspot.in/

Friday, 19 July 2013

माझे वचन


(आता या प्रेमवीराच लग्न त्या मुलीशी ठरलय... आता लग्नानंतर तो तिला काय काय देणार ते तो सांगतोय या काव्यातून...)



माझे वचन
लग्न घटिका हि जवळ आली,
तसा मनाने मी बावरलोय ग 
तुझी आठवण जशी आली 
तसा मी सावरलोय ग..

वचन देतो आज तुला
प्रेमाने ओंझळ भरेन तुझी,
ना आयुष्यात भासणार तुला
उणीव कुणा आपल्या माणसाची

प्रेम म्हणतात ते देईनच तुला
कारण तूच त्याची खरी हक्कदार
तुझे स्वप्न काय तू सांग  मला
नक्कीच करेन ते मी साकार

लग्नाचे हे नाते आपुले
अतूट असेल नेहमी 
जणू चंद्राला तारे लाभले
तशी साथ असेल तुला नेहमी

 

Monday, 15 July 2013

प्रेम जिंकल

प्रेमाचे मागणे घातले ती रुसली पण नंतर तिने मागणे मान्य केले आणि त्यावेळी या प्रेम वीराची काय अवस्था होते ती पाहूया...)




प्रेम जिंकल

आज आकाशहि ठेंगणे वाटे, 
सर्व जगाच मी राजा भासे 
तुझ्या एका सुंदर होकाराने 
सारे जगच सुंदर दिसे 

रुसून जेव्हा गेलीस,
तेव्हा मन होते थोडे घाबरले,
बघून मला जेव्हा हसलीस,
तेव्हा कुठे ते सावरले,

जिंकलय आज खूप काही
आता कशाचीच आशा नाही
तुझ्यासोबत आयुष्य जगावे,
हिच आता आयुष्याची आस असे.


शब्द देतो प्रिये तुला,
विश्वास तुझा वाया जाणार नाहि 
उरले आयुष्य मी आता,
तुझ्याशिवाय जगू शकणार नाही...

 

Friday, 12 July 2013

शायरी



दुनिया का दस्तूर है ये………….
सब हसते है उनके जाने पर,
जो सबको है रुलाते…
सब रोते उन के जाने पर,
जो सबको है हसाते

दुर्गवीर चा धिरु 

Wednesday, 10 July 2013

प्रेमाची कबुली

 (दुरूनच आपल्या प्रेयसीला न्याहाळनारा मैत्री तोडेल म्हणून प्रेमाची कबुली न देणारा "तो" आता एकदाच तिला मागण घालतोच तेव्हा आणी त्यानंतर काय होत रे पहा..)


प्रेमाची कबुली 

गमावेन तुला म्हणून मी 
किती स्वतास आवरले
पण आज धीर करून मी
आज तुला मागणे घातले

हसता हसता अचानक तू
स्तब्ध तू का झालीस
माझ्या चुकीची शिक्षा म्हणून
मैत्री का तोडलीस

सांग प्रिये काय तुझ्या मनात
अबोल्यातिल हा तुझा होकार कि नकार
नसेल माझे प्रेम मान्य तर
नको तोडू मैत्रीचा आधार

प्रिये सहन नाही होत हा
तुझा जीवघेणा अबोल
संपलोय तुझ्या शिवाय मी
हा प्राण कंठाशी आला

दुर्गवीर चा धीरु 
प्रकाशनाचे प्रथम हक्क http://www.premrang.com/ कडे)
माझे अंतरंग
http://dhiruloke.blogspot.in/

Monday, 1 July 2013

स्त्रियांसाठी उखाणे - 1





भिंतीवर घड्याळ अन
घड्याळाला काटे
...... रावांच नाव घेताना, 
बाई लाज मला वाटे..

http://dhiruloke.blogspot.in/
http://www.premrang.com/

प्रेमाचा ओलावा

(त्या लांबून पाहणा-या मुलाची त्या मुलीशी मैत्री झालीय पण हा प्रेमवीर सांगायची हिम्मत करू शकत नाही कारण तिला राग आल तर ती मैत्री तोडेल मग त्याची काय अवस्था होतेय ती बघा...)



प्रेमाचा ओलावा 

तुझे ते मोहक ते मोहक हसणे,
करती घायाळ हृदय माझे,
क्षणात होते जे माझे,
ते क्षणात का होई तुझे

भुरभुरती या तुझ्या बटांना,
हलकेच मागे करावे म्हणतोय मी,
गमावेन तुझी मैत्री म्हणून
तसाच मागे सरतोय मी

हसून तुझे टाळी देणे,
अंग अंग शहारून टाके
प्रेमाचे घालावे गा-हाणे
तर भीती शब्द गोठवून टाके

कधीतरी प्रेम उमजेल तुला,
म्हणून मैत्री आपली जगतोय मी,
प्रेमाची न सक्ती तुझ्यावर
मैत्रीत सतत तुला जपेन मी

दुर्गवीर चा धिरु
(प्रकाशनाचे प्रथम हक्क http://www.premrang.com/ कडे)
माझे अंतरंग
http://dhiruloke.blogspot.in/

Joy Of Happiness

#JoyOfHappiness माझ्या एका परिचयाच्या व्यक्ती ने मला विचारल “तुम्ही लातुर ला जे सोलार दिवे, भांड्यांचे किट, वाचनालय, शाळेची इमारत देणार...